https://maisamk.loxblog.com

قالب (Theme)

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

قالب (Theme) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «قالب» ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [1.61 مگابایت] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) تو آموزش قبل با سبک‌های نمایش آشنا شدیم، قالب هم یه چیزی تو همون مایه‌هاست، تفاوتش اینه که قالب به کل یه فعالیت (activity) یا کل یه پروژه اعمال می‌شه ولی سبک‌نمایش فقط به یه شی اعمال می‌شه. ۱. یه پروژه جدید بسازید و فایل activity_main.xml (در زیرشاخه res->layout) رو باز کنید، (اگر همین الان پروژه رو ساختید خودش این فایل رو براتون باز می کنه). از ستون سمت چپ چند تا شی بندازید تو صفحه (تا وقتی قالب رو عوض می‌کنید متوجه تغییرات بشید). اندروید خودش به صورت پیش‌فرض، یک عالمه قالب مختلف برای صفحات فعالیت و پروژه داره، از منوی بالا اونجا که نوشته app theme کلیک کنید، یه فهرست براتون باز می‌شه که قالب‌ها رو دسته‌بندی کرده، می‌تونید هر کدوم از قالب‌ها رو امتحان کنید و تاثیرش رو روی صفحه‌تون ببینید. مثلا از گزینه Theme، قالب Theme.Translucent رو انتخاب کنید، در این حالت شما هیچ پس‌زمینه‌ای ندارید و همه اشیائی که در صفحه می‌گذارید روی پس‌زمینه خود گوشی نمایش داده می‌شه (یا هرچیزی که قبلش اجرا شده باشه) حالا Theme.Dialog رو انتخاب کنید. این قالب همون‌طور که از اسمش پیداست، مربوط به محاوره است، مثلا دیدید تو بعضی برنامه‌ها وقتی می‌خواید از برنامه خارج بشید یه صفحه کوچکتر یهو وا می‌شه می‌پرسه «آیا واقعا می‌خواید خارج بشید؟»، در اون مواقع از این قالب استفاده شده. ۲. اگر قالبی رو همون‌طور که تو مرحله‌ی قبل گفته شد انتخاب کنید، در واقع به برنامه‌ی شما اعمال نمی‌شه، برای اینکه قالب برنامه‌تون رو تغییر بدید باید AndroidManifest.xml رو باز کنید و به زبانه Application برید. جایی که نوشته Theme جلوش دکمه Browse رو بزنید و بعد هم از بالاش دکمه System Resources و قالب مورد نظرتونو انتخاب کنید. می‌تونید همین کارو از قسمت ویرایش متنی انجام بدید، اونجایی که برچسب application وجود داره، یه خط هست که نوشته android:Theme که مساوی قالبی که مدنظرتون هست قرار بدید. توجه دارید که می‌شه فقط قالب یه فعالیت (activity) رو تغییر بدید که مشابه همین کارو (در قسمت ویرایش متنی) برای داخل برچسب اون فعالیت انجام می‌دید. حالا برنامه رو تو شبیه .............................................. قالب (Theme) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «قالب» زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [1.61 مگابایت] تو آموزش قبل با سبک‌های نمایش آشنا شدیم، قالب هم یه چیزی تو همون مایه‌هاست، تفاوتش اینه که قالب به کل یه فعالیت (activity) یا کل یه پروژه اعمال می‌شه ولی سبک‌نمایش فقط به یه شی اعمال می‌شه. ۱. یه پروژه جدید بسازید و فایل activity_main.xml (در زیرشاخه res->layout) رو باز کنید، (اگر همین الان پروژه رو ساختید خودش این فایل رو براتون باز می کنه). از ستون سمت چپ چند تا شی بندازید تو صفحه (تا وقتی قالب رو عوض می‌کنید متوجه تغییرات بشید). اندروید خودش به صورت پیش‌فرض، یک عالمه قالب مختلف برای صفحات فعالیت و پروژه داره، از منوی بالا اونجا که نوشته app theme کلیک کنید، یه فهرست براتون باز می‌شه که قالب‌ها رو دسته‌بندی کرده، می‌تونید هر کدوم از قالب‌ها رو امتحان کنید و تاثیرش رو روی صفحه‌تون ببینید. مثلا از گزینه Theme، قالب Theme.Translucent رو انتخاب کنید، در این حالت شما هیچ پس‌زمینه‌ای ندارید و همه اشیائی که در صفحه می‌گذارید روی پس‌زمینه خود گوشی نمایش داده می‌شه (یا هرچیزی که قبلش اجرا شده باشه) حالا Theme.Dialog رو انتخاب کنید. این قالب همون‌طور که از اسمش پیداست، مربوط به محاوره است، مثلا دیدید تو بعضی برنامه‌ها وقتی می‌خواید از برنامه خارج بشید یه صفحه کوچکتر یهو وا می‌شه می‌پرسه «آیا واقعا می‌خواید خارج بشید؟»، در اون مواقع از این قالب استفاده شده. ۲. اگر قالبی رو همون‌طور که تو مرحله‌ی قبل گفته شد انتخاب کنید، در واقع به برنامه‌ی شما اعمال نمی‌شه، برای اینکه قالب برنامه‌تون رو تغییر بدید باید AndroidManifest.xml رو باز کنید و به زبانه Application برید. جایی که نوشته Theme جلوش دکمه Browse رو بزنید و بعد هم از بالاش دکمه System Resources و قالب مورد نظرتونو انتخاب کنید. می‌تونید همین کارو از قسمت ویرایش متنی انجام بدید، اونجایی که برچسب application وجود داره، یه خط هست که نوشته android:Theme که مساوی قالبی که مدنظرتون هست قرار بدید. توجه دارید که می‌شه فقط قالب یه فعالیت (activity) رو تغییر بدید که مشابه همین کارو (در قسمت ویرایش متنی) برای داخل برچسب اون فعالیت انجام می‌دید. حالا برنامه رو تو شبیه ساز اجرا کنید تا ببینید چطور شده. ۳.خوب تا الان ما از قالب پیش‌ساخته گوگل استفاده کردیم، درست مثل سبک‌نمایش می‌تونیم خودمون قالب بسازیم، منتها باید یکی از قالب‌های پیش‌ساخته رو به عنوان پایه در نظر بگیریم و روش تغییرات بدیم. بیاید یه قالب بر پایه‌ی همین قالب Theme.Dialog بسازیم، مثلا می‌خوایم توش متن‌هامون قرمز رنگ باشن. برای این‌کار styles.xml رو باز کنید (res -> Values) مثل آموزش قبل یه برچسب style ایجاد کنید، این قالب باید یه اسم داشته باشه من اسمشو می‌ذارم ghalebeMan (اسمی که می‌خواید بذارید نباید فاصله space داشته باشه) و باید والدش android:style/Theme.Dialog@ باشه. ۴.و درون این قالب جدیدی که ساختیم رنگ متن‌ها رو قرمز کنیم. با ساختن یک item مشابه آموزش قبل. #f00 پس این قالب جدیدمون همون Theme.Dialog هست فقط رنگ متناش قرمزه، حالا بیاید قالب برنامه‌مون رو به ghalebeMan تغییر بدیم. مراحل رو تو شکل دنبال کنید. ۵. وقتی برنامه رو اجرا کنیم، می‌بینیم که تغییرات اعمال شده و متن‌ها قرمز شده. و مثل آموزش قبل می‌تونید به این صفحه برید و قالب‌های پیش‌ساخته‌ی اندروید رو ببینید و هر کدوم رو که خواستید گسترش بدید :)

سبک‌های نمایش (styles)

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

سبک‌های نمایش (styles) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «سبک‌های نمایش» ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [1.15 مگابایت] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) سبک نمایش پیش‌فرض اندروید، ممکنه قشنگ به نظر برسه اما خیلی ها دوست دارن که خودشون تعیین کنن که هر چیزی چطور نمایش داده بشه، منظورم ابعاد و رنگ و خیلی ویژگی‌های ظاهری دیگه است. می‌خوایم تو این آموزش یاد بگیریم چطور یه سبک نمایش بسازیم و در قسمت‌های مختلف ازش استفاده کنیم. ۱.برای شروع یه پروژه جدید بسازید و فایل activity_main.xml (در زیرشاخه res->layout) رو باز کنید، (اگر همین الان پروژه رو ساختید خودش این فایل رو براتون باز می کنه) روی متن Hello world کلیک کنید، حالا می‌خوایم یه سری از ویژگی‌هاشو تغییر بدیم، مثلا اندازه‌اش، فونت‌اش و رنگش. من این تغییرات رو دادم: رنگ f00 اندازه 25sp فونت serif و text style: bold ۲.حالا می‌خوایم یاد بگیریم که چطور همین ویژگی‌ها رو دوباره روی یه متن دیگه اعمال کنیم بدون اینکه ریزه کاری ها رو دوباره انجام بدیم. یعنی یه سبک با همین مشخصات می سازیم و روی هر متنی که خواستیم اون سبک رو اعمال می‌کنیم تا همین تغییرات روش اعمال بشه. این کار به درد زمانی می‌خوره که شما می خواید مثلا تمام دکمه‌هاتون یه رنگ و شکل و اندازه خاص داشته باشن و وقتی پروژه بزرگ باشه اعمال کردن همه تغییرات به صورت تک به تک واقعا زمان‌بره و درست کردن یه سبک کلی، خیلی کمک می‌کنه. برای ساختن یه سبک نمایش، فایل styles.xml (زیر شاخه res->values) رو باز کنید. قسمت متنی رو از روی زبانه‌ی پایین انتخاب کنید. ۳.همون طور که می‌بینید قبلا دوتا سبک نمایش (style) تو این فایل تعریف شده، حالا ما هم می‌خوایم یکی دیگه تعریف کنیم، هر سبک نمایش اول احتیاج به یه اسم داره، مثلا من می‌ذارم ekhtar، بعد هم باید از یک نوع سبک نمایش ارث‌بری کنیم، چون در غیر اینصورت باید تمامی ویژگی های اون سبک رو تعریف و مقداردهی کنیم که عملا کار عقلانی نیست چون هر شی‌ای هزاران ویژگی داره که ممکنه ما فقط بخوایم یه موردشو تغییر بدیم. از اونجایی که الان می‌خوایم سبک نمایش متن رو گسترش بدیم بهتره به عنوان والد (parent) از ظاهرمتن ........................................... سبک‌های نمایش (styles) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «سبک‌های نمایش» زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [1.15 مگابایت] سبک نمایش پیش‌فرض اندروید، ممکنه قشنگ به نظر برسه اما خیلی ها دوست دارن که خودشون تعیین کنن که هر چیزی چطور نمایش داده بشه، منظورم ابعاد و رنگ و خیلی ویژگی‌های ظاهری دیگه است. می‌خوایم تو این آموزش یاد بگیریم چطور یه سبک نمایش بسازیم و در قسمت‌های مختلف ازش استفاده کنیم. ۱.برای شروع یه پروژه جدید بسازید و فایل activity_main.xml (در زیرشاخه res->layout) رو باز کنید، (اگر همین الان پروژه رو ساختید خودش این فایل رو براتون باز می کنه) روی متن Hello world کلیک کنید، حالا می‌خوایم یه سری از ویژگی‌هاشو تغییر بدیم، مثلا اندازه‌اش، فونت‌اش و رنگش. من این تغییرات رو دادم: رنگ f00 اندازه 25sp فونت serif و text style: bold ۲.حالا می‌خوایم یاد بگیریم که چطور همین ویژگی‌ها رو دوباره روی یه متن دیگه اعمال کنیم بدون اینکه ریزه کاری ها رو دوباره انجام بدیم. یعنی یه سبک با همین مشخصات می سازیم و روی هر متنی که خواستیم اون سبک رو اعمال می‌کنیم تا همین تغییرات روش اعمال بشه. این کار به درد زمانی می‌خوره که شما می خواید مثلا تمام دکمه‌هاتون یه رنگ و شکل و اندازه خاص داشته باشن و وقتی پروژه بزرگ باشه اعمال کردن همه تغییرات به صورت تک به تک واقعا زمان‌بره و درست کردن یه سبک کلی، خیلی کمک می‌کنه. برای ساختن یه سبک نمایش، فایل styles.xml (زیر شاخه res->values) رو باز کنید. قسمت متنی رو از روی زبانه‌ی پایین انتخاب کنید. ۳.همون طور که می‌بینید قبلا دوتا سبک نمایش (style) تو این فایل تعریف شده، حالا ما هم می‌خوایم یکی دیگه تعریف کنیم، هر سبک نمایش اول احتیاج به یه اسم داره، مثلا من می‌ذارم ekhtar، بعد هم باید از یک نوع سبک نمایش ارث‌بری کنیم، چون در غیر اینصورت باید تمامی ویژگی های اون سبک رو تعریف و مقداردهی کنیم که عملا کار عقلانی نیست چون هر شی‌ای هزاران ویژگی داره که ممکنه ما فقط بخوایم یه موردشو تغییر بدیم. از اونجایی که الان می‌خوایم سبک نمایش متن رو گسترش بدیم بهتره به عنوان والد (parent) از ظاهرمتن (TextAppearance) استفاده می‌کنیم تا تمام ویژگی‌های ظاهری متن رو داشته باشیم و موارد دلخواه رو بازنویسی (override) کنیم. تمامی سبک‌های نمایش پیش‌فرض در /android:style@ قرار دارن. خوب تا اینجا کدمون اینطوری شد: ۴.در داخل برچسب style باید اون چیزایی که قصد داریم بازنویسی کنیم رو قرار بدیم. برای هر ویژگی که می‌خوایم بازنویسی کنیم باید یه برچسب item تشکلیل بدیم. هر item یه اسم داره و یه مقدار، مثلا برای اندازه‌ی متن می‌تونیم از این خط استفاده کنیم: 25sp اسم هر item باید کلمات مشخصی باشه تا برنامه بفهمه منظور مون دقیقا چیه، برای اینکه بدونیم چه اسمی باید بذاریم، فایل activity_main.xml رو در قسمت متنی باز کنید. می‌بینید برای اون متنی که چند دیقه پبش تغییرش دادیم یه سری ویژگی رو نوشته که ما هم دقیقا از همون اسامی در item ها استفاده می‌کنیم. بعد از وارد کردن ویژگی‌هایی که می‌خوایم، کد سبک نمایش‌مون اینطوری می‌شه: 25sp bold serif #f00 ۵.فایل styles.xml رو ذخیره کنید و به قسمت گرافیکی activity_main.xml برید. اون متنی که بود رو پاک کنید و یه متن دیگه روی صفحه بندازید. حالا از ستون properties خط style رو پیدا کنید و روش دوتا کلیک کنید تا سبک‌های نمایش موجود رو بهتون نشون بده و از بینشون همونی که الان ساختید (ekhtar) رو انتخاب کنید. بعد از انتخاب اون سبک، متن‌تون دقیقا همون ویژگی‌هایی که تعریف کرده بودید رو پیدا می‌کنه. می‌تونید از این سبک تو کل پروژه تون استفاده کنید و اگر یادتون افتاد که باید یه تغییری می‌دادید و فراموش کردید، به راحتی فقط فایل styles.xml رو تغییر می‌دید و اون تغییر روی تمام متن‌هایی که اون سبک نمایش رو دارن اعمال می‌شه. ۶.حالا می‌خوایم یه سبک نمایش درست کنیم که دقیقا همین شکلی باشه ولی متن به جای bold،کج (italic) باشه، یعنی انگار یه زیرکلاس می‌خوایم برای سبک قبلی تعریف کنیم. برای این کار، تو فایل styles.xml یه برچسب جدید درست می‌کنیم و این بار اسمشو می‌ذاریم ekhtar.kaj این یعنی ما می‌خوایم تمام ویژگی‌های سبک ekhtar رو داشته باشیم ولی فقط کجش کنیم. اینطوری: italic الان اگه تو فایل activity_main.xml اون متن رو انتخاب کنیم، می‌تونیم از قسمت style در properties گزینه ekhtar.kaj رو انتخاب کنیم تا متن کجکی بشه :) ۷.ممکنه تو مرحله ۳ براتون سوال پیش اومده باشه که من چطور فهمیدم باید از ظاهرمتن (TextAppearance) به عنوان والد در ارث‌بری استفاده کنیم. باید بگم خوبیه اندروید اینه که متن‌بازه، یعنی تمام محتوای سیستم عاملش رو اینترنت هست، ما‌ می‌تونیم به قسمت سبک‌های نمایش‌اش بریم و اسم تمامی سبک‌های موجود رو ببینیم، مثلا یکی از جاهایی که سیستم عامل اندروید رو به صورت متن‌باز قرار داده اینجاست. توی این سایت از ستون سمت چپ رو نسخه‌ی API ای که استفاده می‌کنید کلیک کنید و مسیر زیر رو باز کنید: (مثلا من نسخه 2.3.3 رو باز کردم) 2.3.3_r1 -> frameworks -> base -> core -> res -> res -> values -> styles.xml بعد براتون یه صفحه ای مثل این رو باز می‌کنه که می‌تونید انواع سبک‌های نمایش رو توش ببینید و حتی اگه کنجکاو باشید که هر سبک رو چطور ساختن، می‌تونید کدش رو بخونید.

فهرست‌های سفارشی (Customized Lists)

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

فهرست‌های سفارشی (Customized Lists) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «فهرست‌های سفارشی» ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [757 کیلوبایت] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) تو آموزش قبلی یاد گرفتیم که چطور یک فهرست ساده درست کنیم. حالا می‌خوایم یاد بگیریم که چطور اون فهرست رو سفارشی کنیم و ازحالت سادگی درش بیاریم. ۱.مثل آموزش قبل یه پروژه با یک فهرست ساده بسازید در ادامه می‌خوایم برای هر ردیف از فهرستمون یه عکس نشان اون دانشگاه رو هم کنار اسمش بندازیم. پس اول از همه تصاویر مورد نظر رو به پروژه مون در زیرشاخه res و پوشه drawable-hdpi اضافه می‌کنیم، فایل عکس‌هایی که من استفاده کردم رو می‌تونید از اینجا دانلود کنید. وارد کردنش به پروژه هم کار آسونیه، هرجایی که عکسهاتون هست کپی کنید و بعد روی پوشه drawable-hdpi راست کلیک کنید و paste. ۲.اولین کاری که باید بکنیم اینه که یه طرح‌بندی برای هر ردیف از فهرست درست کنیم. تا با توجه به اون اندروید اطلاعتمون رو در هر ردیف بدونه چطور نمایش بده. پس احتیاج داریم تا یه فایل xml برای طرح‌بندی‌مون بسازیم. روی فولدر layout (در res) راست کلیک کنید. گزینه New و other رو انتخاب کنید. (این تصویر) بعد هم از زیرشاخه Android گزینه Android XML Layout File رو انتخاب کنید و براش اسم بذارید من اسمشو می‌ذارم redife_fehrest. ۳. خوب اولین چیزی که هر ردیف می‌خوایم داشته باشه یه تصویره، پس یه نمای‌تصویر (imageView) در فایل تازه ساخته شدمون می‌ذاریم. نمای‌تصویر رو می‌تونید از ستون سمت چپ از بخش Images & Media بکشید و روی صفحه رها کنید. همین که رهاش می‌کنید یه پنجره باز می‌شه که ازتون می‌خواد منبع عکس رو مشخص کنید، و اگه به درستی تصاویرتون رو وارد کرده باشید، می‌بینیدشون. ۴.هر ردیف قراره یه متن داشته باشه که نام دانشگاه درش نوشته بشه، پس یه نمای‌متنی (TextView) هم وارد صفحه می‌کنیم و کنار نمای‌تصویر می‌ذاریم. الان تصویرمون در کنار متن اینطوریه که به نظر خیلی مطلوب نمی‌یاد می‌تونیم یه کم ویژگی‌های متن رو تغییر بدیم، مثه اندازه، فاصله از بالای صفحه و سمت راستش و ... ۵.به فایل MainActivity.java (در src) می‌ریم. در آموزش قبل یک آرایه‌ی‌وفق‌دهنده درست کرده بودیم: setListAdapter (newArrayAdapter(this, android.R.layout.simple_list_item_1, getResources ().getStringArray(R.array.daneshgah))); حالا باید برای این فهرست سفارشی‌مون خودمون کلاس وفق‌دهنده (Adapter) بسازیم. پس ........................................................ فهرست‌های سفارشی (Customized Lists) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «فهرست‌های سفارشی» زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [757 کیلوبایت] تو آموزش قبلی یاد گرفتیم که چطور یک فهرست ساده درست کنیم. حالا می‌خوایم یاد بگیریم که چطور اون فهرست رو سفارشی کنیم و ازحالت سادگی درش بیاریم. ۱.مثل آموزش قبل یه پروژه با یک فهرست ساده بسازید در ادامه می‌خوایم برای هر ردیف از فهرستمون یه عکس نشان اون دانشگاه رو هم کنار اسمش بندازیم. پس اول از همه تصاویر مورد نظر رو به پروژه مون در زیرشاخه res و پوشه drawable-hdpi اضافه می‌کنیم، فایل عکس‌هایی که من استفاده کردم رو می‌تونید از اینجا دانلود کنید. وارد کردنش به پروژه هم کار آسونیه، هرجایی که عکسهاتون هست کپی کنید و بعد روی پوشه drawable-hdpi راست کلیک کنید و paste. ۲.اولین کاری که باید بکنیم اینه که یه طرح‌بندی برای هر ردیف از فهرست درست کنیم. تا با توجه به اون اندروید اطلاعتمون رو در هر ردیف بدونه چطور نمایش بده. پس احتیاج داریم تا یه فایل xml برای طرح‌بندی‌مون بسازیم. روی فولدر layout (در res) راست کلیک کنید. گزینه New و other رو انتخاب کنید. (این تصویر) بعد هم از زیرشاخه Android گزینه Android XML Layout File رو انتخاب کنید و براش اسم بذارید من اسمشو می‌ذارم redife_fehrest. ۳. خوب اولین چیزی که هر ردیف می‌خوایم داشته باشه یه تصویره، پس یه نمای‌تصویر (imageView) در فایل تازه ساخته شدمون می‌ذاریم. نمای‌تصویر رو می‌تونید از ستون سمت چپ از بخش Images & Media بکشید و روی صفحه رها کنید. همین که رهاش می‌کنید یه پنجره باز می‌شه که ازتون می‌خواد منبع عکس رو مشخص کنید، و اگه به درستی تصاویرتون رو وارد کرده باشید، می‌بینیدشون. ۴.هر ردیف قراره یه متن داشته باشه که نام دانشگاه درش نوشته بشه، پس یه نمای‌متنی (TextView) هم وارد صفحه می‌کنیم و کنار نمای‌تصویر می‌ذاریم. الان تصویرمون در کنار متن اینطوریه که به نظر خیلی مطلوب نمی‌یاد می‌تونیم یه کم ویژگی‌های متن رو تغییر بدیم، مثه اندازه، فاصله از بالای صفحه و سمت راستش و ... ۵.به فایل MainActivity.java (در src) می‌ریم. در آموزش قبل یک آرایه‌ی‌وفق‌دهنده درست کرده بودیم: setListAdapter (newArrayAdapter(this, android.R.layout.simple_list_item_1, getResources ().getStringArray(R.array.daneshgah))); حالا باید برای این فهرست سفارشی‌مون خودمون کلاس وفق‌دهنده (Adapter) بسازیم. پس کلمه ArrayAdapter رو به AdaptereMan تغییر می‌دیم (می‌دونم که هنوز کلاسشو نساختیم). حالا زیر کلمه AdaptereMan خط قرمز می‌کشه و وقتی ctrl+1 رو بزنید بهتون پیشنهاد می‌ده که اون کلاس رو بسازید، ولی ما خودمون می خوایم اون کلاس رو بسازیم. اما همین کد قبلی رو یه تغییر دیگه هم باید بدیم و اون اینه که یه ورودی دیگه قبل از getResources اضافه کنیم و اون هم شناسه (Id) اون نمای‌متنی هست که قراره نوشته‌های هر ردیف درونش قرار بگیره. پس کد اینطوری می‌شه: setListAdapter (newAdaptereMan(this, android.R.layout.simple_list_item_1, R.id.textView1, getResources ().getStringArray(R.array.daneshgah))); ۶.می‌تونیم کلاس AdaptereMan رو توی همون کلاس اصلی‌مون بسازیم، البته اگه پروژه بزرگ باشه بهتره تو یه فایل جداگانه ساخته بشه ولی برای پروژه الان ما مشکلی ایجاد نمی‌کنه. در ضمن می‌خوایم که کلاسمون از ArrayAdapter توسعه پیدا کنه. privateclassAdaptereManextendsArrayAdapter{ ۷. وقتی کد بالا رو می‌نویسیم زیر نام کلاس خط قرمز می‌کشه و ازمون می‌خواد که یه سازنده برای کلاسمون ایجاد کنیم، اونی رو انتخاب می‌کنیم که ۴ تا ورودی به این ترتیب داشته باشه : محتوا، عدد صحیح (int)، عدد صحیح و فهرستی از نوع رشته ({publicAdaptereMan(Context context,int resource,int textViewResourceId,String[] strings){super(context, resource, textViewResourceId, strings);// TODO Auto-generated constructor stub}@OverridepublicView getView (int makan,View convertView,ViewGroup parent){LayoutInflater bazkonande =(LayoutInflater) getSystemService(Context.LAYOUT_INFLATER_SERVICE);View radif = bazkonande.inflate(R.layout.radife_fehrest, parent,false);String[] radifha = getResources ().getStringArray(R.array.daneshgah);ImageView tasvir =(ImageView) radif.findViewById(R.id.imageView1);TextView matn =(TextView) radif.findViewById(R.id.textView1); matn.setText (radifha[makan]);if(makan ==0) tasvir.setImageResource(R.drawable.kntu);elseif(makan ==1) tasvir.setImageResource(R.drawable.iust);elseif(makan ==2) tasvir.setImageResource(R.drawable.sharif);elseif(makan ==3) tasvir.setImageResource(R.drawable.aut);elseif(makan ==4) tasvir.setImageResource(R.drawable.ut);return radif;}} وقتی برنامه رو تو شبیه‌ساز دیدم این شکلی بود به نظرم اومد بهتره برای radife_fehrest.xml از صفحه‌بندی نسبی استفاده کنم تا بتونم عکس و متن رو راست‌چین کنم به این صورت: تغییراتی در ویژگی‌هاشون دادم: نمای‌متنی:‌ textSize:14sp - margin:top:20dp - margin:right:5dp نمای‌تصویر: margin:top:5dp که نتیجه این شد:

فهرست‌ها (Lists)

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

فهرست‌ها (Lists) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «فهرست‌ها» ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [719 کیلوبایت] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) یکی از مواردی که تو خیلی از برنامه می بینید فهرست هست. فهرست در واقع جایی به کار می‌ره که شما می‌خواید از بین یه سری گزینه تو فهرست یکی رو انتخاب کنید مثه انتخاب نام کشور خودتون در بین همه کشورها یا اینکه یه سری اطلاعات رو قراره تو قالب یک فهرست مشاهده کنین. ۱.خوب برای شروع یه پروژه اندروید بسازید. (تصویر متحرک ساختن پروژه) و در فولدر res روی فولدر values راست کلیک کنید و New بعد هم Other. حالا از زیرساخه Android روی Android XML Values Files کلیک کنید و یه اسمی براش بذارید. من اسمشو می‌ذارم daneshgah. ۲.فایلی که ساختید براتون باز می‌شه، روی زبانه‌ی daneshgah.xml کلیک کنید تا خود فایل رو براتون باز کنه و این آرایه‌ی رشته‌ها رو توش وارد کنید. ما قراره این ............................ فهرست‌ها (Lists) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «فهرست‌ها» زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [719 کیلوبایت] یکی از مواردی که تو خیلی از برنامه می بینید فهرست هست. فهرست در واقع جایی به کار می‌ره که شما می‌خواید از بین یه سری گزینه تو فهرست یکی رو انتخاب کنید مثه انتخاب نام کشور خودتون در بین همه کشورها یا اینکه یه سری اطلاعات رو قراره تو قالب یک فهرست مشاهده کنین. ۱.خوب برای شروع یه پروژه اندروید بسازید. (تصویر متحرک ساختن پروژه) و در فولدر res روی فولدر values راست کلیک کنید و New بعد هم Other. حالا از زیرساخه Android روی Android XML Values Files کلیک کنید و یه اسمی براش بذارید. من اسمشو می‌ذارم daneshgah. ۲.فایلی که ساختید براتون باز می‌شه، روی زبانه‌ی daneshgah.xml کلیک کنید تا خود فایل رو براتون باز کنه و این آرایه‌ی رشته‌ها رو توش وارد کنید. ما قراره این آرایه رو داخل یک فهرست قرار بدیم. ۳.خوب به فایل MainActivity.java (در src) می‌ریم، می‌بینیم که به صورت پیش‌فرض کلاس اصلی‌مون توسط کلاس فعالیت (activity) توسعه داده شده، اگر ما در یک فعالیت بخوایم فقط از فهرست‌ها استفاده کنیم بهتره به جای کلاس فعالیت از کلاس فعالیت‌فهرستی یا ListAcrivity استفاده کنیم، پس خط اولمون این شکلی می‌شه: publicclassMainActivityextendsListActivity{ وقتی کد رو تغییر می‌دید زیر کلمه ListActivity خط قرمز می‌کشه روش ctrl+1 بزنید و گزینه (import 'ListActivity' (android.app رو بزنید. ۴.حالا به فایل activity_main.xml می‌ریم (در res->layout) و از ستون سمت چپ (Palette) زیرشاخه composite برید و نمای‌فهرستی (ListView) رو روی صفحه بکشید و رها کنید. باید به فهرستمون یه شناسه خاص بدیم که بتونیم تو فعالیت‌فهرستیمون بهش ارجاع بدیم. چون در هر فعالیت فهرستی فقط می‌تونیم شناسه مربوط به یک فهرست رو بدیم. زبانه activity_main.xml رو از نوار پایین انتخاب کنید و دنبال خطی بگردید که با (this, android.R.layout.simple_list_item_1, getResources ().getStringArray(R.array.daneshgah))); ۸.تمام این کارا ممکنه یه کمی پیچیده به نظر برسه ولی وقتی علت هر قطعه کد رو متوجه بشید براتون آسون می‌شه، تو این آموزش یاد گرفتیم که چطور یه فهرست ساده درست کنیم، تو آموزش بعدی یاد می‌گیریم که چطور فهرست سفارشی (customise list) درست کنیم. این هم نمایی از همین فهرستی که درست کردیم در شبیه‌ساز: نکته : اگر کلمات فارسی به صورت جداجدا در شبیه ساز نشون داده شد، باید شبیه‌سازتون از نسخه Android 3.0 بالاتر باشه (قسمت Target Name در Android Virtual Device Manager)

دکمه‌ها

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

دکمه‌ها تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «دکمه» ( لینک دانلود در ادمه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادمه مطلب ) دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [325 کیلوبایت] ( لینک دانلود در ادمه مطلب ) تا اینجا هرجا خواستیم از دکمه استفاده کنیم، از همون نوع سنتی و ساده‌اش استفاده کردیم، حالا می‌خوایم یاد بگیریم چطور از انواع دیگه‌ی دکمه استفاده کنیم. ۱. اول یه پروژه‌ی اندروید بسازید. (تصویر متحرک ساختن پروژه) بعد می‌تونیم در فایل activity_main.xml (در res->layout) از قسمت Palette انواع مختلف دکمه‌ها رو امتحان کنیم، الان اونی که روش نوشته off رو بکشید و روی صفحه بندازید. ، این نوع دکمه برای خاموش روشن کردن تنظیمات دلخواه به کار می ره و این طوریه شما می‌تونید به راحتی ظاهرش رو تغییر بدید و مناسب برنامه‌تون بکنید و می‌بینید که چقدر کار رو ساده کرده. از انواع دیگه‌ی دکمه، دکمه‌ی رادیویی (radio) و دکمه‌ی علامت‌صحیح (checkbox) هستند که می‌تونید از تو ............................ دکمه‌ها تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «دکمه» زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [325 کیلوبایت] تا اینجا هرجا خواستیم از دکمه استفاده کنیم، از همون نوع سنتی و ساده‌اش استفاده کردیم، حالا می‌خوایم یاد بگیریم چطور از انواع دیگه‌ی دکمه استفاده کنیم. ۱. اول یه پروژه‌ی اندروید بسازید. (تصویر متحرک ساختن پروژه) بعد می‌تونیم در فایل activity_main.xml (در res->layout) از قسمت Palette انواع مختلف دکمه‌ها رو امتحان کنیم، الان اونی که روش نوشته off رو بکشید و روی صفحه بندازید. ، این نوع دکمه برای خاموش روشن کردن تنظیمات دلخواه به کار می ره و این طوریه شما می‌تونید به راحتی ظاهرش رو تغییر بدید و مناسب برنامه‌تون بکنید و می‌بینید که چقدر کار رو ساده کرده. از انواع دیگه‌ی دکمه، دکمه‌ی رادیویی (radio) و دکمه‌ی علامت‌صحیح (checkbox) هستند که می‌تونید از تو palette وارد صفحه‌تون بکنید. ۲.وقتشه یاد بگیریم چطور به دکمه‌ها فرمان بدیم و برنامه‌ریزی کنیم. تو آموزش‌های قبلی یاد گرفته بودید که برای کنترل یک دکمه می‌تونید تابع مربوط به کلیک شدن‌شو تو خودش درست کنید، اما اون کار برای وقتایی مناسبه که یکی دوتا دکمه کلاً داشته باشید، اگر بخواید تعداد دکمه‌های بیشتری استفاده کنید بهتره از روش‌ دیگه‌ای استفاده کنید که الان توضیح می‌دم. فایل MainActivity.java (در پوشه src) رو باز کنید، برای بهینه شدن استفاده از دکمه‌ها می‌تونیم به کلاس فعالیت (activity) بگیم که واسط گوش‌کننده‌به‌کلیک (onClickListener) رو پیاده‌سازی بکنه. یعنی کد شروع کلاس این طوری بشه: publicclassMainActivityextendsActivityimplementsOnClickListener{ با این کار ما می‌تونیم مستقیما تو کلاسمون به رخدادها واکنش نشون بدیم. ۳.وقتی قسمت implements رو به کلاسمون اضافه می‌کنیم، زیر OnClickListener خط قرمز می‌کشه، روش که ctrl+1 رو بزنیم یه گزینه میاره که (import 'OnClickListener' (android.view.view که وقتی این گزینه رو انتخاب می‌کنیم اونوقت زیر MainActivity خط قرمز می‌کشه، با فشردن ctrl+1 روی اون هم گزینه add unimplemented methods رو بزنید تا تابع مربوط به این پیاده‌سازی رو بسازه. تابع جدیدی که ساخته می‌شه اسمش onClick هست و تمام دکمه‌هایی که در این فعالیت قرار دارند هر وقت که فشرده بشن، میان و این تابع رو اجرا می‌کنن، این طوری ما فقط یک تابع مدیریت رخداد کلیک‌روی‌دکمه می‌سازیم. توی این تابع باید بفهمیم کدوم دکمه کلیک شده که کار مربوط به همون دکمه انجام بشه. ۴.پس کاری که ما الان قراره انجام بدیم اینه که برای هر کدوم از دکمه‌ها باید گوش‌کننده‌به‌کلیک (onClickListener) رو سوار کنیم. و داخل تابعش به جای اینکه مثل قبل یه گوش‌کننده‌به‌کلیک رو توش نمونه‌گیری کنیم، می نویسیم this، یعنی همین فعالیتی که توش قرار داریم. تو این فعالیت هم فقط یه تابع onClick وجود داره که وقتی دکمه dokme رو بزنیم اونو اجرا می‌کنه. Button dokme =(Button) findViewById (R.id.toggleButton1); dokme.setOnClickListener(this); ۵.همین کارو برای بقیه‌ی دکمه‌ها باید انجام بدیم، خوبی این کار اینه که هی کلاس اضافه برای هر دکمه جداگانه تعریف نمی‌شه و کارآمدی و سرعت برنامه به میزان قابل توجهی بالا می‌ره. توی تابع onClick ما باید اول شناسه (id) اون شی‌ای که این تابع رو فراخوانی کرده بدست بیاریم تا بتونیم با توجه به اون شناسه، کار مربوط به همون دکمه رو انجام بدیم. تابع گرفتن اون شناسه اینه : ()arg0.getId می‌تونیم با گذاشتن عبارات شرطی مقدار ()arg0.getId رو بررسی کنیم. خوب مثلا بیاید برای اون دکمه‌ی خاموش روشنی که گذاشتیم یه عبارت شرطی بذاریم که اگه کلیک شد، تو LogCat بنویسه !dokmeye khamoosh roshan click shod @Overridepublicvoid onClick(View arg0){if(arg0.getId()== R.id.toggleButton1){Log.d("AC","Dokmeye khamoosh roshan click shod!");}} بعد از این کار وقتی شبیه‌ساز رو اجرا می‌کنیم و روی دکمه خاموش روشن کلیک می‌کنیم، پیغامی که تنظیم کرده بودیم توی LogCat نمایش داده می‌شه. پس یه روش جدید یادگرفتیم که فقط با یک تابع گوش‌کننده‌به‌کلیک توابعمون رو مدیریت کنیم. ۶.یه نوع دکمه‌ی دیگه هم داریم به اسم دکمه‌ی‌عکس‌دار (ImageButton) که در palette در زیرشاخه Images & Media قرار داره که کاملا مشخصه که برای درست کردن دکمه‌ی عکس‌دار بکار می‌ره. این نوع دکمه رو وقتی می‌کشید روی صفحه و رها می‌کنید، ازتون می‌خواد که منبع عکسش رو انتخاب کنید که یا می‌تونید از عکس‌های سیستمی اندروید استفاده کنید یا عکس‌های دلخواه خودتون.

صفحه‌بندی (layout)

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

صفحه‌بندی (layout) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «واحدها» ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [641 کیلوبایت] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) خوب تا الان به طور پیش فرض از صفحه‌بندی نسبی (RelativeLayout) برای واسط کاربری پروژه‌هامون استفاده می‌کردیم. حالا می‌خوایم با انواع صفحه‌بندی آشنا بشیم. ۱.یه پروژه جدید در ایکلیپس بسازید و از فولدر res به زیر شاخه layout برید و activity_main.xml رو باز کنید. وقتی از منوی پایین روی activity_main.xml کلیک می‌کنیم و به کد مربوط به این فایل می‌ریم، می‌بینیم که در اولین خط نوع صفحه‌بندی تعیین شده. ۲.صفحه‌بندی نسبی که به طور پیش‌فرض برای تمام پروژه‌های اندروید قرار داره، بگونه‌ای که ما می‌تونیم، نسبت به دیواره‌های اطراف یا اشیائی که در صفحه قرار دارند، اشیا جدید رو قرار بدیم، الان همون متنی که تو صفحه هست رو حذف کنید و مثلا یه دکمه می‌خوایم به صفحه اضافه کنیم، وقتی دکمه رو از منوی سمت چپ می‌کشیم، هرجایی در صفحه که بخوایم قرارش بدیم، به طور نسبی مشخص می‌کنه اون دکمه چه وضعیتی با دیواره‌های اطراف داره، و بعد اون رو جایی که به نظرمون مناسبه رها می‌کنیم. (مثلا ۹۰ dp از بالا و ۹۰ dp از چپ فاصله داشته باشه) حتی وقتی دکمه رو روی صفحه رها می‌کنیم، هنوز برامون مشخص می‌کنه که اندازه‌های ما نسبت به دیواره‌های سمت چپ و بالاست (با دو تا فلش سبز رنگ) ۳.حالا بیاید یه RadioButton رو به صفحه اضافه کنیم، می‌تونیم طوری تنظیمش کنیم که نسبت اون رو با دکمه‌ای که قبلا اضافه کرده بودیم بسنجیم و قرارش بدیم. الان دکمه‌ی قبلی و این radioButton به عنوان یک مجموعه در نظر گرفته می‌شن، چون جای قرار گرفتن‌شون نسبت به هم سنجیده شده، حالا اگه جای دکمه‌ی اولی رو تغییر بدیم، radioButton هم به تبعیت از اون تغییر می کنه. (همین طور اگه radioButton......................... صفحه‌بندی (layout) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «واحدها»زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [641 کیلوبایت] خوب تا الان به طور پیش فرض از صفحه‌بندی نسبی (RelativeLayout) برای واسط کاربری پروژه‌هامون استفاده می‌کردیم. حالا می‌خوایم با انواع صفحه‌بندی آشنا بشیم. ۱.یه پروژه جدید در ایکلیپس بسازید و از فولدر res به زیر شاخه layout برید و activity_main.xml رو باز کنید. وقتی از منوی پایین روی activity_main.xml کلیک می‌کنیم و به کد مربوط به این فایل می‌ریم، می‌بینیم که در اولین خط نوع صفحه‌بندی تعیین شده. ۲.صفحه‌بندی نسبی که به طور پیش‌فرض برای تمام پروژه‌های اندروید قرار داره، بگونه‌ای که ما می‌تونیم، نسبت به دیواره‌های اطراف یا اشیائی که در صفحه قرار دارند، اشیا جدید رو قرار بدیم، الان همون متنی که تو صفحه هست رو حذف کنید و مثلا یه دکمه می‌خوایم به صفحه اضافه کنیم، وقتی دکمه رو از منوی سمت چپ می‌کشیم، هرجایی در صفحه که بخوایم قرارش بدیم، به طور نسبی مشخص می‌کنه اون دکمه چه وضعیتی با دیواره‌های اطراف داره، و بعد اون رو جایی که به نظرمون مناسبه رها می‌کنیم. (مثلا ۹۰ dp از بالا و ۹۰ dp از چپ فاصله داشته باشه) حتی وقتی دکمه رو روی صفحه رها می‌کنیم، هنوز برامون مشخص می‌کنه که اندازه‌های ما نسبت به دیواره‌های سمت چپ و بالاست (با دو تا فلش سبز رنگ) ۳.حالا بیاید یه RadioButton رو به صفحه اضافه کنیم، می‌تونیم طوری تنظیمش کنیم که نسبت اون رو با دکمه‌ای که قبلا اضافه کرده بودیم بسنجیم و قرارش بدیم. الان دکمه‌ی قبلی و این radioButton به عنوان یک مجموعه در نظر گرفته می‌شن، چون جای قرار گرفتن‌شون نسبت به هم سنجیده شده، حالا اگه جای دکمه‌ی اولی رو تغییر بدیم، radioButton هم به تبعیت از اون تغییر می کنه. (همین طور اگه radioButton رو تغییر بدید، دکمه اولی هم همراه‌ش تغییر مکان می‌ده.) ۴.حالا بیایید مقدار ثقل (Gravity) دکمه radioButton را به مرکز (center) تغییر بدیم، برای این کار روی دکمه‌ای که در تصویر مشخص شده کلیک کنید و center را انتخاب کنید، حالا مرکز ثقل مجموعه دو دکمه، به مرکز صفحه تغییر مکان می‌ده. حالا اگه به داخل پنجره properties نگاه کنید، می‌بینید که مقدار ثقل (Gravity) هر دو دکمه به مقدار زیر تغییر پیدا کرده: center_vertical|start ۴.از انواع دیگه‌ی صفحه‌بندی می‌تونم به صفحه‌بندی خطی (LinearLayout) اشاره کنم، در این نوع صفحه‌بندی، همه چیز به صورت خطی پشت‌سرهم قرار می‌گیره. روی صفحه راست کلیک کنید، Change Layout و بعد هم LinearLayout، صفحه‌بندی خطی دو مدل داره افقی (Horizantal) یا عمودی (Vertical)، بیاید اول افقی رو انتخاب کنیم: و قسمت کد activity_main.xml به صورت زیر تغییر می‌کنه: یعنی به جای کلمه Relative نوشته شده Linear و یه شناسه جدید بهش داده شده، به همراه اینکه افقی بودنش مشخص شده. ۵.برای اینکه بهتر متوجه بشیم این صفحه‌بندی چطور عمل می‌کنه، در قسمت گرافیکی، یه متن تو صفحه بندازید و یه دکمه از منوی سمت چپ بکشید و کنار متن رها کنین، خواهید دید که دکمه به صورت خطی کنار متن قرار می‌گیره و شما نمی‌تونید اون رو جای دیگه‌ای در صفحه (مثلا پایین صفحه) قرار بدید. این خطی قرار گرفتن همه چیز به صورت افقی است، می‌تونیم با کلیک روی دکمه‌ای که تو شکل مشخص شده، خطی بودن رو به صورت عمودی تنظیم کنیم. در این صورت هیچ چیز را نمی‌تونید در صفحه، افقی کنار هم قرار بدید و باید همه اشیا به صورت خطی و عمودی پشت‌سر‌هم قرار بگیرن. بعد از خطی شدن به صورت عمودی، اگر به کد نگاه کنیم می‌بینیم که این کد در قسمت مشخصات صفحه‌بندی تغییر کرده و نوع جهت‌یابی رو به عمودی تغییر داده: android:orientation="vertical" ۶.نوع بعدی، صفحه‌بندی چهارچوبی است (FrameLayout). یعنی هر چیزی برای خودش چهارچوبی داره که اون رو از بقیه جدا می‌کنه، به طوریکه حتی اشیا می‌تونن روی همدیگه بیوفتن، چون این نوع صفحه‌بندی طوری سازمان‌دهی نشده که اشیا رو مجزا از هم نگه داره. برای تغییر به صفحه‌بندی چهارچوبی، روی صفحه راست کلیک کنید، Change Layout و بعد هم FrameLayout : ۷.الان می‌تونید یه متن و یه دکمه رو، روی هم بندازید، می‌تونید روی دکمه کلیک کنید و از قسمت ثقل (Gravity) مرکز (center) رو انتخاب کنید و ببنید که دکمه مستقلا به مرکز صفحه منتقل شد. این نوع صفحه‌بندی خیلی استفاده نداره، مگر اینکه مثلا شما می‌خواید با توجه به واکنش‌هایی که کاربر می‌ده، یه شی رو قابل رویت کنید و یه شی رو نامرئی کنید، مثلا می‌خواید یه سری عکس رو دنبال هم نشون بدید، می‌تونید با این صفحه‌بندی همه رو، روی هم بندازید و یکی یکی اونها رو قابل رویت بکنید. خلاصه این صفحه‌بندی در واقع هیچ کاری برای شما انجام نمی‌ده که شما رو مطمئن کنه اشیائتون به صورت مجزا از هم نشون داده می‌شن و همه زحمتش رو خودتتون باید بکشید. ۸.نوع دیگه، صفحه‌بندی جدولی (TableLayout) هست، که خیلی هم می‌تونه مفید و کارراه‌انداز باشه. مفهومش خیلی شبیه جدول توی Excel یا HTML هست. راستی یه راه دیگه برای تغییر صفحه‌بندی اینه که مستقیما خود فایل activity_main.xml رو دستکاری کنید. (یعنی الان به جای کلمه Frame بنویسید Table) ۹.در این صفحه‌بندی هر چیزی رو بندازید خودش به صورت سطرهای جدول در نظر می‌گیره و عرضشون رو به اندازه صفحه زیاد می‌کنه. اگر بخواید دوتا شی رو کنار هم در یه ردیف از جدول قرار بدید باید از منوی سمت چپ، گزینه layout رو بزنید و از توش TableRow رو انتخاب کنید و تو صفحه بندازیدش بعد تو این سطر می‌تونید چند تا شی رو کنار هم قرار بدید. این نوع صفحه‌بندی خیلی مناسب درست کردن فرم عضویت در سایت و موارد مشابه. ۱۰.بحث دیگه ای که وجود داره اینه که مثلا ما می‌خوایم تو صفحه دو تا دکمه با صفحه‌بندی خطی عمودی کنار هم باشن و سایر اجزای صفحه، با صفحه‌بندی نسبی(یا هرچیز دیگه‌ای که دلخواهتون هست) برای این کار باید صفحه‌بندی کلی‌مون همون نسبی باشه اما اون دوتا دکمه رو تو یه ظرف (container) بذاریم و صفحه‌بندی اون ظرف رو از نوع خطی عمودی تنظیم کنیم، برای این کار، اول هرچی تو صفحه هست رو پاک کنید، بعد با راست کلیک روی صفحه -> change layout بعد هم RelativeLayout. با این کار صفحه‌بندی کلی نسبی شد، حالا دوتا دکمه تو صفحه بندازید، یکی شون رو انتخاب کنید بعد کلید شیفت رو نگه دارید و اون یکی رو هم انتخاب کنید (دور هردوشون خط آبی بشه) بعد راست کلیک کنید و wrap in container رو بزنید. نوع صفحه‌بندی این دو تا دکمه رو انتخاب کنید و براشون یه اسمی بذارید. بعد هم ok. دکمه ها این شکلی شدن (تو این مثال) همون طور که می‌بینید حالا دور مجموعه‌ی دو دکمه یه خط آبی کشیده (البته به راحتی می‌تونید هر کدوم از دکمه‌ها رو با کشیدن و رها کردن از تو مجموعه در بیارید) با این کار توی activity_main.xml یه LinearLayout داخل تگ RelativeLayout با مشخصات زیر درست می شه: من می‌خواستم فاصله‌ی دو تا دکمه از هم صفر بشه پس مقدار margin هاشون رو صفر کردم که اینطوری شدن. هر تغییر دیگه‌ای که دلتون بخواد به راحتی می‌تونید توش اعمال کنین. پس حواستون باشه قبل از این که یه صفحه به وجود بیارید درباره محتویات صفحه و اینکه چطور می‌خواید در صفحه چیده بشن خوب فکر کنید و صفحه‌بندی مناسبش رو انتخاب کنید. البته وقتی change Layout رو می‌زنید می‌بینید که انواع صفحه‌بندی خیلی زیاده، می‌تونید خودتون هر کدومشون رو امتحان کنید ولی صفحه‌بندی های اصلی همین‌ها بودن.

واحدهای اندازه‌گیری

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

واحدهای اندازه‌گیری تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «واحدها» ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [352 کیلوبایت] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) وقتی که برای اندازه‌های مختلف صفحه می خوایم برنامه درست کنیم، اولین چیزی که لازمه بدونیم واحدهای اندازه‌گیری در اندرویده، تا بتونیم طوری برنامه رو توسعه بدیم که تو اندازه صفحه‌های مختلف به درستی نمایش داده بشه. ۱.خوب برای اینکه بهتر متوجه بشیم، یه پروژه جدید در ایکلیپس می‌سازیم. از فولدر res زیر شاخه layout و activity_main.xml رو باز می‌کنیم و محیط گرافیکی اون برامون باز می‌شه. به طور پیش‌فرض صفحه‌بندی نسبی (RelativeLayout) برای همه پروژه‌ها در نظر گرفته شده. حالا اگه روی activity_main.xml کلیک کنیم می بینیم که در اولین خط نوشته RelativeLayout یعنی نوع صفحه بندی نسبی است. ۲.حداقل تنظیماتی که هر شی در اندروید نیاز داره، ارتفاع و عرض در صفحه‌بندیه. مثلا در قسمت صفحه‌بندی نسبی نوشته : یعنی عرض و ارتفاع صفحه بندی به صورتی باشه که تمام فضای والد خودش رو پر کنه (fill_parent) یعنی تمام صفحه رو بپوشونه. حالا می‌تونیم به قسمت گرافیکی activity_main.xml بریم و اون متن رو حذف کنیم و از منوی سمت چپ یه دکمه روی صفحه بکشیم و رها کنیم. وقتی به قسمت کد activity_main.xml می‌ریم می‌بینیم که اون هم برای خودش ارتفاع و عرض داره که با عبارت «wrap_content» پر شده، به این معنی که فقط به همون اندازه که نیاز داره، فضا اشغال می‌کنه. android:layout_width="wrap_content" android:layout_height="wrap_content" ۳.برای دیدن مشخصات دکمه‌ای که ایجاد کردیم، از منوی سمت راست properties رو انتخاب می‌کنیم (اگه منوی properties رو ندارید، از منوی بالای ایکلیپس روی window بعد show view و other کلیک کنید و در زیرشاخه General گزینه properties رو انتخاب کنید تا براتون پنجره اش باز بشه و اگه دلتون بخواد می‌تونید اونو در سمت راست بذارید) این منو به ما اجازه می‌ده مشخصات هر چیزی که در قسمت گرافیکی انتخاب کردیم رو تغییر بدیم. الان می‌تونید رو دکمه‌ای که تو شکل مشخص کردم (پر کردن ارتفاع: toggle fill height) کلیک کنید تا بینید که در قسمت توضیحات درباره ارتفاع دکمه نوشته شده : match_parent به این معنی که طول اون شی رو انقدر اضافه می‌کنه تا به اندازه ........................................ واحدهای اندازه‌گیری تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «واحدها» زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [352 کیلوبایت] وقتی که برای اندازه‌های مختلف صفحه می خوایم برنامه درست کنیم، اولین چیزی که لازمه بدونیم واحدهای اندازه‌گیری در اندرویده، تا بتونیم طوری برنامه رو توسعه بدیم که تو اندازه صفحه‌های مختلف به درستی نمایش داده بشه. ۱.خوب برای اینکه بهتر متوجه بشیم، یه پروژه جدید در ایکلیپس می‌سازیم. از فولدر res زیر شاخه layout و activity_main.xml رو باز می‌کنیم و محیط گرافیکی اون برامون باز می‌شه. به طور پیش‌فرض صفحه‌بندی نسبی (RelativeLayout) برای همه پروژه‌ها در نظر گرفته شده. حالا اگه روی activity_main.xml کلیک کنیم می بینیم که در اولین خط نوشته RelativeLayout یعنی نوع صفحه بندی نسبی است. ۲.حداقل تنظیماتی که هر شی در اندروید نیاز داره، ارتفاع و عرض در صفحه‌بندیه. مثلا در قسمت صفحه‌بندی نسبی نوشته : یعنی عرض و ارتفاع صفحه بندی به صورتی باشه که تمام فضای والد خودش رو پر کنه (fill_parent) یعنی تمام صفحه رو بپوشونه. حالا می‌تونیم به قسمت گرافیکی activity_main.xml بریم و اون متن رو حذف کنیم و از منوی سمت چپ یه دکمه روی صفحه بکشیم و رها کنیم. وقتی به قسمت کد activity_main.xml می‌ریم می‌بینیم که اون هم برای خودش ارتفاع و عرض داره که با عبارت «wrap_content» پر شده، به این معنی که فقط به همون اندازه که نیاز داره، فضا اشغال می‌کنه. android:layout_width="wrap_content" android:layout_height="wrap_content" ۳.برای دیدن مشخصات دکمه‌ای که ایجاد کردیم، از منوی سمت راست properties رو انتخاب می‌کنیم (اگه منوی properties رو ندارید، از منوی بالای ایکلیپس روی window بعد show view و other کلیک کنید و در زیرشاخه General گزینه properties رو انتخاب کنید تا براتون پنجره اش باز بشه و اگه دلتون بخواد می‌تونید اونو در سمت راست بذارید) این منو به ما اجازه می‌ده مشخصات هر چیزی که در قسمت گرافیکی انتخاب کردیم رو تغییر بدیم. الان می‌تونید رو دکمه‌ای که تو شکل مشخص کردم (پر کردن ارتفاع: toggle fill height) کلیک کنید تا بینید که در قسمت توضیحات درباره ارتفاع دکمه نوشته شده : match_parent به این معنی که طول اون شی رو انقدر اضافه می‌کنه تا به اندازه والدش بشه و در محیط گرافیکی می‌بینیم که همین طور هم شده. در کنار دکمه پر کردن ارتفاع (toggle fill height)، دکمه پر کردن عرض هم وجود داره، که اگه اون رو برای شی‌ای انتخاب کنید، باعث می‌شه شی تمام عرض والدش رو پر کنه. قبل از GingerBread وقتی این دکمه رو می‌زدید، می‌نوشت fill_parent که در واقع همون کارو می‌کرد ولی الان اسمش رو عوض کردن گذاشتن match_parent ۴.حالا اگه بخوایم شی مورد نظرمون یه عرض و ارتفاع مشخصی داشته باشه باید چی کار کنیم؟ کاری که اکثر افراد می‌کنن اینه که یه مقدار با واحد pixel به اون شی اختصاص می‌دن. ولی یک پیکسل در دستگاه‌های مختلف اندازه متفاوتی داره مثلا یه شرکت دوست داره مقدار پیکسل رو یک دهم اینچ در نظر بگیره و یه شرکت دیگه یه مقدار متفاوتی رو، و این باعث می‌شه تا برنامه ما روی هر دستگاهی یه جور متفاوت باشه، به همین خاطر باید از یه واحد دیگه به نام dp استفاده کنیم که مخفف Device-Independent Pixle هست یعنی پیکسلی که مستقل از دستگاهه و برای همه دستگاه‌های اندروید یه چیز ثابته، قبلا sdk بهمون این اجازه رو می‌داد که هر واحدی که می‌خوایم رو استفاده کنیم، اما چون باعث می‌شد برنامه در دستگاه‌های مختلف متفاوت نمایش داده بشه، دیگه الان sdk به شما اجازه نمی‌ده واحد px رو بنویسید و خودش به dp تبدیلش می‌کنه. ۵.حالا اون دکمه رو از رو صفحه حذف می‌کنیم و یه متن (textView) به صفحه اضافه می‌کنیم، می‌خوایم اندازه متن رو تغییر بدیم. می‌تونیم از همون واحد dp استفاده کنیم. مثلا 50 dp. ولی یه تنظیماتی در اندروید برای افرادی که چشمان ضعیفی دارند وجود داره که می‌تونن گزینه‌ای رو انتخاب کنن تا همه متن‌ها براشون درشت‌تر نمایش داده بشه، در چنین حالتی این متن ما همون اندازه خواهد موند و براشون بزرگ نمی‌شه، برای برطرف کردن این مشکل از واحد sp استفاده می‌کنیم، که مخفف Scale-Indepentent Pixle هست به معنی اینکه با توجه به مقیاسی که کاربر تنظیم کرده متن نمایش داده بشه و این واحد فقط برای متن به کاربرده می‌شه. و اگر کاربر تنظیمات گوشی اش رو دست نزده باشه، اندازه 50 dp برابره 50 sp خواهد شد، ولی برای افرادی که چشماشون ضعیفه بزرگتر نمایش داده خواهد شد.

اشکال زدایی (debug) برنامه

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

اشکال زدایی (debug) برنامه تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «اشکال زدایی برنامه» ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [1.89 مگابایت] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) تابحال تو دو تا از پست ها بهتون نشون داده شده که چجوری از DDMS برای مشاهده واقعی گزارشات ثبت شده (log) مربوط به برنامه که ناشی از دستگاهتون یا شبیه‌سازتونه، استفاده کنید. این کار بهتون کمک میکنه که بتونید خطاهای برنامه‌تونو رفع کنید یا فقط ببینید چه اتفاقی داره در حال اجرا می‌یفته. در این مطلب می‌خوایم یه مقدار بیشتر به روش‌های خطایابی های قدیمی بپردازیم. 1. اول یه پروژه جدید ایجاد کنید. 2. میریم سراغ فولدر res بعد layout ، فایل activity_main.xml رو باز می‌کنیم، از قسمت pallette یه TextViewو Button و EditText می‌کشیم میاریم رو صفحه. البته TextView معمولا به صورت پیش فرض هست(همون HelloWord). و برنامه رو ذخیره می‌کنیم. 3. حالا اگر بخوایم برنامه مونو اشکال زدایی کنیم، باید یه چیزی به manifest اضافه کنیم که اجازه این کارو بهمون بده. پس فایل Androidmanifest.xml رو باز می‌کنیم و رو زبانه Application کلیک می‌کنیم. می‌تونیم مشخصه‌ی debuggable رو همون بالا ببینیم. اگر بخوایم برنامه‌مونو به اشکال زدای ایکلیپس متصل کنیم، باید این مشخصه رو فعال(true) کنیم. ۴. می‌خوایم تو فایل جاوای برنامه مون اعلام کنیم که در صورت فشردن دکمه چیکار کنه. پس با این کد یه نمونه از دکمه می‌سازیم و به دکمه‌ای که قبلا رو صفحه گذاشته بودیم متصل می‌کنیم. Button dokme =(Button)findViewById(R.id.button1); و بعد تابعی که قراره موقع کلیک دکمه صدا زده بشه رو می‌سازیم. dokme.setOnClickListener(newOnClickListener(){@Overridepublicvoid onClick(View v){// TODO Auto-generated method stub }}); ۵. روی DDMS کلیک کنید و LogCat رو ببینید. البته بدون رفتن تو DDMS هم می‌تونید LogCat رو ببینید، از منوی که پایین ایکلیپس قرار داره می‌تونید پیداش کنید. LogCat در واقع هر چیزی رو که تو دستگاه اندروید در حال وقوعه، گزارش می‌کنه. پس به ازای هر ضربه ای که به صفحه ی دستگاهتون میزنید، اگر کار خاصی انجام بدید، شروع میکنه به ساختن اطلاعات گزارشی. ولی ما می‌تونیم اطلاعاتی رو که خودمون درباره برنامه‌مون می‌خوایم هم اونجا قرار بدیم. ۶. پس به فایل جاوا برمی‌گردیم. اینجا از کلاس Log که تو بسته ی android.util هست، استفاده می‌کنیم. تو این کلاس چندتا تابع وجود داره که می‌تونیم ازشون برای تهیه گزارش از هرچیزی تو LogCat استفاده کنیم. مثلا تابع d یه پیغام اشکال زدایی ارسال می‌کنه و ورودی‌هاش یه برچسب(tag) و یه پیغام(msg) هست. البته اگر بخوایم یه استثنایی رو هم گزارش کنیم، میتونیم یه شیء throwable رو به عنوان ورودی بهش بدیم. همچنین تابع e رو داریم که برای گزارش استثناء بکار می‌ره، تابع i یه پیغام اطلاعاتی و تابع v پیغام طولانی رو گزارش می‌کنه. w هم برای اخطاره. و اما جالب ترین چیزی که اینجا وجود داره، wtf هستش که مخفف اینه: What a Terrible Failure یعنی چه خرابی وحشتناکی و بیانگر چیزیه که انتظار نداشتیم تو سیستم اتفاق بیفته. حالا ما می‌خوایم از تابع d استفاده کنیم. تو قسمت tag هر چیزی می‌تونه باشه، فقط باید یه جوری باشه که بتونیم از بین گزارشای دیگه توی LogCat تشخیصش بدیم. من اینجا با حروف بزرگ، سه بار می‌نویسم A. به عنوان پیغام هم اعلام می‌کنم که دکمه کلیک شده. publicvoid onClick(View v){// TODO Auto-generated method stubLog.d("AAA","dokme feshorde shode");} 7. کاری که من میخوام انجام بدم اینه که یه نقطه توقف (break point) به قطعه کد بالا اضافه کنم، بطوریکه اجرای برنامه رو تو اون نقطه متوقف کنه و به ما اجازه اشکال زدایی (debug) بده. به ستونی که سمت چپ کدتون هست توجه کنید. روی اون ستون، دقیقا روبروی خط سوم، دوبار کلیک کنید تا یه break point ایجاد بشه. مطمئنا هر کدوم از شما که قبلا کدش رو دیباگ کرده، این کارو انجام داده. و بعد اون علامت دیباگ بالای صفحه رو میزنیم. و گزینه اول، یعنی Android Application رو انتخاب می‌کنیم.۸. تو شبیه‌ساز اول یه پیغام نشون میده مبنی بر اینکه منتظر اشکال زدا (Debugger) بوده. در واقع منتظر اشکال زدای ایکلیپس بوده که به برنامه‌مون متصل شه. یه کمی صبر کنید متصل می‌شه.وقتی رو دکمه ای که ساختیم کلیک کنیم، میبینیم که خودش ما رو می‌بره به قسمت debug توی ایکلیپس. البته بسته به اینکه قبلا رو ایکلیپس چه کارایی انجام دادید، ممکنه یه پیغام نشون بده و ازتون بپرسه که آیا میخواید به قسمت اشکال زدا (debug) برید یا نه؟ که فقط کافیه بله رو بزنید.۹. اگه یه نگاهی به logcat بندازید، متوجه می‌شید که پیغاممون رو گزارش نکرده. به خاطر اینکه برنامه مون رو تو اون نقطه متوقف کرده. پس رو علامت ادامه کلیک می‌کنیم تا اجرا ادامه پیدا کنه و اینجاست که می‌بینید پیغاممون گزارش می‌شه.ستون Tag تو LogCat در واقع نشون دهنده‌ی اینه که کدوم فرایند، یا کدوم برنامه این پیغام رو ارسال کرده.۱۰. یه چیز دیگه که باید درمورد LogCat بهش توجه کنیم، اینه که مقدار عظیمی از اطلاعات رو، درمورد هر اتفاقی که تو دستگاه می‌افته، گزارش می‌کنه. ولی اگه بخوایم که فقط اطلاعات مربوط برنامه مون گزارش بشه چی؟کاری که باید انجام بدیم اینه که یه فیلتر تنظیم کنیم. پس روی علامت که اون بالاست، کلیک می‌کنیم. و من اسم فیلترمو میذارم A و بهش میگم اون گزارش هایی رو نشون بده که با برچسب AAA علامت گذاری شدن. و بعد مشاهده میکنید..................................................... اشکال زدایی (debug) برنامه تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «اشکال زدایی برنامه» زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه‌ی pdf این آموزش [1.89 مگابایت] تابحال تو دو تا از پست ها بهتون نشون داده شده که چجوری از DDMS برای مشاهده واقعی گزارشات ثبت شده (log) مربوط به برنامه که ناشی از دستگاهتون یا شبیه‌سازتونه، استفاده کنید. این کار بهتون کمک میکنه که بتونید خطاهای برنامه‌تونو رفع کنید یا فقط ببینید چه اتفاقی داره در حال اجرا می‌یفته. در این مطلب می‌خوایم یه مقدار بیشتر به روش‌های خطایابی های قدیمی بپردازیم. 1. اول یه پروژه جدید ایجاد کنید. 2. میریم سراغ فولدر res بعد layout ، فایل activity_main.xml رو باز می‌کنیم، از قسمت pallette یه TextViewو Button و EditText می‌کشیم میاریم رو صفحه. البته TextView معمولا به صورت پیش فرض هست(همون HelloWord). و برنامه رو ذخیره می‌کنیم. 3. حالا اگر بخوایم برنامه مونو اشکال زدایی کنیم، باید یه چیزی به manifest اضافه کنیم که اجازه این کارو بهمون بده. پس فایل Androidmanifest.xml رو باز می‌کنیم و رو زبانه Application کلیک می‌کنیم. می‌تونیم مشخصه‌ی debuggable رو همون بالا ببینیم. اگر بخوایم برنامه‌مونو به اشکال زدای ایکلیپس متصل کنیم، باید این مشخصه رو فعال(true) کنیم. ۴. می‌خوایم تو فایل جاوای برنامه مون اعلام کنیم که در صورت فشردن دکمه چیکار کنه. پس با این کد یه نمونه از دکمه می‌سازیم و به دکمه‌ای که قبلا رو صفحه گذاشته بودیم متصل می‌کنیم. Button dokme =(Button)findViewById(R.id.button1); و بعد تابعی که قراره موقع کلیک دکمه صدا زده بشه رو می‌سازیم. dokme.setOnClickListener(newOnClickListener(){@Overridepublicvoid onClick(View v){// TODO Auto-generated method stub }}); ۵. روی DDMS کلیک کنید و LogCat رو ببینید. البته بدون رفتن تو DDMS هم می‌تونید LogCat رو ببینید، از منوی که پایین ایکلیپس قرار داره می‌تونید پیداش کنید. LogCat در واقع هر چیزی رو که تو دستگاه اندروید در حال وقوعه، گزارش می‌کنه. پس به ازای هر ضربه ای که به صفحه ی دستگاهتون میزنید، اگر کار خاصی انجام بدید، شروع میکنه به ساختن اطلاعات گزارشی. ولی ما می‌تونیم اطلاعاتی رو که خودمون درباره برنامه‌مون می‌خوایم هم اونجا قرار بدیم. ۶. پس به فایل جاوا برمی‌گردیم. اینجا از کلاس Log که تو بسته ی android.util هست، استفاده می‌کنیم. تو این کلاس چندتا تابع وجود داره که می‌تونیم ازشون برای تهیه گزارش از هرچیزی تو LogCat استفاده کنیم. مثلا تابع d یه پیغام اشکال زدایی ارسال می‌کنه و ورودی‌هاش یه برچسب(tag) و یه پیغام(msg) هست. البته اگر بخوایم یه استثنایی رو هم گزارش کنیم، میتونیم یه شیء throwable رو به عنوان ورودی بهش بدیم. همچنین تابع e رو داریم که برای گزارش استثناء بکار می‌ره، تابع i یه پیغام اطلاعاتی و تابع v پیغام طولانی رو گزارش می‌کنه. w هم برای اخطاره. و اما جالب ترین چیزی که اینجا وجود داره، wtf هستش که مخفف اینه: What a Terrible Failure یعنی چه خرابی وحشتناکی و بیانگر چیزیه که انتظار نداشتیم تو سیستم اتفاق بیفته. حالا ما می‌خوایم از تابع d استفاده کنیم. تو قسمت tag هر چیزی می‌تونه باشه، فقط باید یه جوری باشه که بتونیم از بین گزارشای دیگه توی LogCat تشخیصش بدیم. من اینجا با حروف بزرگ، سه بار می‌نویسم A. به عنوان پیغام هم اعلام می‌کنم که دکمه کلیک شده. publicvoid onClick(View v){// TODO Auto-generated method stubLog.d("AAA","dokme feshorde shode");} 7. کاری که من میخوام انجام بدم اینه که یه نقطه توقف (break point) به قطعه کد بالا اضافه کنم، بطوریکه اجرای برنامه رو تو اون نقطه متوقف کنه و به ما اجازه اشکال زدایی (debug) بده. به ستونی که سمت چپ کدتون هست توجه کنید. روی اون ستون، دقیقا روبروی خط سوم، دوبار کلیک کنید تا یه break point ایجاد بشه. مطمئنا هر کدوم از شما که قبلا کدش رو دیباگ کرده، این کارو انجام داده. و بعد اون علامت دیباگ بالای صفحه رو میزنیم. و گزینه اول، یعنی Android Application رو انتخاب می‌کنیم.۸. تو شبیه‌ساز اول یه پیغام نشون میده مبنی بر اینکه منتظر اشکال زدا (Debugger) بوده. در واقع منتظر اشکال زدای ایکلیپس بوده که به برنامه‌مون متصل شه. یه کمی صبر کنید متصل می‌شه.وقتی رو دکمه ای که ساختیم کلیک کنیم، میبینیم که خودش ما رو می‌بره به قسمت debug توی ایکلیپس. البته بسته به اینکه قبلا رو ایکلیپس چه کارایی انجام دادید، ممکنه یه پیغام نشون بده و ازتون بپرسه که آیا میخواید به قسمت اشکال زدا (debug) برید یا نه؟ که فقط کافیه بله رو بزنید.۹. اگه یه نگاهی به logcat بندازید، متوجه می‌شید که پیغاممون رو گزارش نکرده. به خاطر اینکه برنامه مون رو تو اون نقطه متوقف کرده. پس رو علامت ادامه کلیک می‌کنیم تا اجرا ادامه پیدا کنه و اینجاست که می‌بینید پیغاممون گزارش می‌شه.ستون Tag تو LogCat در واقع نشون دهنده‌ی اینه که کدوم فرایند، یا کدوم برنامه این پیغام رو ارسال کرده.۱۰. یه چیز دیگه که باید درمورد LogCat بهش توجه کنیم، اینه که مقدار عظیمی از اطلاعات رو، درمورد هر اتفاقی که تو دستگاه می‌افته، گزارش می‌کنه. ولی اگه بخوایم که فقط اطلاعات مربوط برنامه مون گزارش بشه چی؟کاری که باید انجام بدیم اینه که یه فیلتر تنظیم کنیم. پس روی علامت که اون بالاست، کلیک می‌کنیم. و من اسم فیلترمو میذارم A و بهش میگم اون گزارش هایی رو نشون بده که با برچسب AAA علامت گذاری شدن. و بعد مشاهده میکنید11. همه این کارایی که انجام دادیم، یه روش قدیمی برای اشکال زدایی کد بود. و اما در مورد واسط کاربری، یه ابزار فوق العاده تو بسته ی SDK هست که این امکان رو برمون فراهم می‌کنه تا بتونیم مشکلات مربوط به صفحه‌بندی‌ها (layout) و در واقع واسط کاربری بپردازیم.بنابراین فعلا رو علامت کلیک میکنیم که ارتباط دیباگر قطع شه.به محل نصب android sdk می‌ریم یعنی پوشه ی android-sdk رو باز می‌کنیم و بعد به پوشه ی Toolsمی‌ریم. ابزار مورد نظرمون یه batch فایله که اسمش هست hierarchyviewer. روش دوبار کلیک میکنیم. تو مک خودش برنامه رو از طریق command line باز می‌کنه.hierarchy به معنی سلسله مراتبه. کاری که این ابزار انجام می‌ده اینه که تمام فرایندها یا برنامه هایی رو که روی دستگاهمون در حال اجرا هستند، نمایش میده. الان دستگاهمون همون شبیه‌سازه.12. برنامه‌های آماده‌ی اشکال‌زدایی تو hierarchyviewer نشون داده می‌شه. برنامه‌ای می‌خوایم رو انتخاب می‌کنیم و بعد هم گزینه Load View Hierarchy رو می‌زنیم. کاری که انجام می‌ده اینه که می‌ره و واسط کاربری برنامه‌مونو بررسی می‌کنه و اونو در قالب درختی نشون می‌ده.می‌تونیم تصویر رو بزرگ و کوچک کنیم و در واقع ساختار برنامه مون رو مشاهده کنیم.الان ممکنه کنجکاو بشید که اون سه تا دایره ی رنگی چی هستن؟ در واقع برای نشون دادن performance یا همون سرعت عملکرده و سه مرحله هم واسش وجود داره. اولی اندازه گیری (measure)‌ هستش که میزان فضای مورد نیاز رو اندازه می‌گیره. مرحله ی دوم صفحه‌بندی (layout) هستش که چیزایی که داریم رو صفحه‌بندی می‌کنه و مرحله ی سوم هم رسم کردن (draw) نام داره که طراحی رو روی صفحه رسم می‌کنه. و واضحه که اگر رنگ همه این دایره ها سبز باشه، بهتره، که اینم فقط به بقیه ی viewهای برنامه تون بستگی داره. ولی اگر رنگشون زرد یا قرمز باشه، خوب نیست (واضحه که قرمز بدترین حالت رو نشون میده) و شما باید این نقاط رو به خاطر بسپارید و مراقبشون باشید که خرابی به بار نیارن. 13. همه ما هنگام ساخت یه برنامه اندروید دوست داریم نمایی که از سلسله مراتب برنامه مون می‌بینیم،در ساده ترین شکل ممکن باقی بمونه و نمی‌خوایم که کلی صفحه‌بندی‌های تو در تو داشته باشیم. حالا اگه رو مستطیل مربوط به دکمه‌مون کلیک کنیم، یه قاب باز می‌شه که کنترل دکمه اصلی توی اون قاب نمایانه. همچنین می‌تونیم تو قسمت property که سمت راست قرار داره، همه اطلاعات مربوط به این دکمه، از جمله اندازه و مکان قرار گرفتن و ... رو با جزئیات کامل مشاهده کنیم. 14. این دفعه اگه رو مستطیل مربوط به دکمه‌مون دو بار کلیک کنیم، یه پیش نمایش ظاهر می‌شه که می‌تونیم بطور زنده توش ببینیم دکمه مون با پشت زمینه سیاه یا سفید چه شکلی میشه یا یه سری اطلاعات اضافه‌تری رو ببینیم. بهتون پیشنهاد میکنم حتما hierarchyviewer رو باز کنید و سلسله مراتب طراحی‌تونو توش ببینید، چون این ابزار میتونه برای بهبود عملکرد برنامه‌تون خیلی مهم باشه.15. ابزارهای دیگه ای هم وجود دارند که به همین خوبی هستند. این تصویر سایت SDK، زبانه ی Dev Guide، قسمت Debugging هستش. اگر شما واقعا به یه ردیابی عملکرد با جزئیات بالا برای برنامه تون نیاز دارید، یه ابزار به نام TraceView وجود داره که می‌تونه این کارو انجام بده. این ابزار حتی یه چیزی بیشتر از یه ابزار پیشرفته‌ست، به خاطر همینم ما فعلا خیلی بهش نمی پردازیم.اما این ابزار یه نمایشی از یه نمودار زمانی بهتون می‌ده که نشون می‌ده کد شما تو کدوم زمان تو باریکه قرار گرفته. شما میتونید این کار رو با اضافه کردن یه سری اطلاعات مربوط به ردیابی، تو کدتون، انجام بدید.تاکید می‌کنم که اگر شما با مشکلات اساسی تو برنامه تون روبرو می‌شید، یا دارید برنامه ای می نویسید که عملکرد خوب جز اولویت‌های بالای اونه، TraceView ابزاریه که خیلی می‌تونه کمکتون کنه.

درک امنیت و اجازه ها (permission)

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

درک امنیت و اجازه ها (permission) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «درک امنیت و اجازه‌ها» ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) دریافت نسخه pdf این آموزش [حجم ۶۶۱ کیلوبایت] ( لینک دانلود در ادامه مطلب ) ممکنه تا بحال موقع دانلود و نصب یه برنامه اندرویدی توی گوشیتون، به یه همچین پیغامی برخورده باشید که بهتون می‌گه این برنامه کاربردی که دارید نصب می‌کنید، به فلان مجوز نیاز داره. مثلا ممکنه بخواد به دوربین دستگاهتون دسترسی داشته باشه، و اونو اینطوری اعلام کنه: "همونطور که می‌دونید، این برنامه ای که در حال دانلود اون هستید، قراره به دوربین شما دسترسی داشته باشه، بنابراین بهتره به سازنده این برنامه اعتماد کنید".بنابراین اگر شما می‌خواید برنامه‌تون بتونه به چیزای مشخصی از دستگاه دسترسی داشته باشه، لازمه که به صراحت اعلام کنید که من برای استفاده از فلان امکانات مشخص، نیاز به مجوز دارم. پس بذارید یه برنامه رو بررسی کنیم که بطور مشخص قراره باهاش وضعیت wi-fi دستگاه رو بررسی کنیم. می‌خوایم بدونیم که آیا wifi اتصال داره یا نه؟ یا در واقع آیا کاربر میتونه از طریق wifi به اینترنت وصل بشه یا نه؟ ۱. اول یه پروژه جدید ایجاد می‌کنیم و به کلاس MainActivity.java می‌ریم. ۲.کاری که قراره انجام بدیم اینه که تو تابع onCreate تلاش کنیم به وضعیت wifi دسترسی داشته باشیم. در اینجا نیاز به ساختن یه نمونه از کلاس ConnectivityManager داریم که من اسمشو به اختصار، conman گذاشتم. هر وقت نیاز داریم که سرویسی رو از سیستمی بگیریم، باید درخواست دسترسی به اون سرویس رو بدیم. برای این کار از تابع getSystemService استفاده می‌کنیم. بعدش فقط لازمه اسم اون سرویسی که می‌خوایم بهش دسترسی داشته باشیم رو وارد کنیم. که تو اینجا بهش از طریق یه ثابت ایستا که تو کلاس Context به نام CONNECTIVITY_SERVICE هست ارجاع میدیم. ConnectivityManager conman =(ConnectivityManager) getSystemService(Context.CONNECTIVITY_SERVICE); ۳. حالا می‌خوایم، توی متنی که به صورت پیش فرض همه پروژه‌های جدید دارن، بنویسیم که آیا wifi متصل هست یا نه. و چون به صورت پیش فرض این فیلد متنی شناسه نداره به activity_main.xml می ریم و برای اون یه شناسه تعریف می‌کنیم. نحوه تعریف کردن شناسه اینطوره که در فایل activity_main.xml، در تگ TextView می‌نویسیم "android:id="@id/matneman و چون این اولین باره که این شناسه رو تعریف می کنیم، یه علامت مثبت (+) هم کنار کلمه id می نویسیم، یعنی اینطوری: android:id="@+id/matneman" ۴. تو تابع onCreate به متن‌مون داخل xml ارجاع میدیم. TextView matn =(TextView) findViewById (R.id.matneman); ۵. اطلاعات مربوط به وضعیت wifi رو تو یه متغیر boolan به نام wifi می‌ریزیم. برای همین از کلاس ConnectivityManager استفاده می‌کنیم. تابع getNetworkInfo اطلاعاتی که بخوایم رو از شبکه می‌گیره. حالا برای ورودی این تابع باید اون اطلاعاتی که احتیاج داریم رو بدیم، ما الان به اطلاعات wifi احتیاج داریم درک امنیت و اجازه ها (permission) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «درک امنیت و اجازه‌ها» زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه pdf این آموزش [حجم ۶۶۱ کیلوبایت] ممکنه تا بحال موقع دانلود و نصب یه برنامه اندرویدی توی گوشیتون، به یه همچین پیغامی برخورده باشید که بهتون می‌گه این برنامه کاربردی که دارید نصب می‌کنید، به فلان مجوز نیاز داره. مثلا ممکنه بخواد به دوربین دستگاهتون دسترسی داشته باشه، و اونو اینطوری اعلام کنه: "همونطور که می‌دونید، این برنامه ای که در حال دانلود اون هستید، قراره به دوربین شما دسترسی داشته باشه، بنابراین بهتره به سازنده این برنامه اعتماد کنید".بنابراین اگر شما می‌خواید برنامه‌تون بتونه به چیزای مشخصی از دستگاه دسترسی داشته باشه، لازمه که به صراحت اعلام کنید که من برای استفاده از فلان امکانات مشخص، نیاز به مجوز دارم. پس بذارید یه برنامه رو بررسی کنیم که بطور مشخص قراره باهاش وضعیت wi-fi دستگاه رو بررسی کنیم. می‌خوایم بدونیم که آیا wifi اتصال داره یا نه؟ یا در واقع آیا کاربر میتونه از طریق wifi به اینترنت وصل بشه یا نه؟ ۱. اول یه پروژه جدید ایجاد می‌کنیم و به کلاس MainActivity.java می‌ریم. ۲.کاری که قراره انجام بدیم اینه که تو تابع onCreate تلاش کنیم به وضعیت wifi دسترسی داشته باشیم. در اینجا نیاز به ساختن یه نمونه از کلاس ConnectivityManager داریم که من اسمشو به اختصار، conman گذاشتم. هر وقت نیاز داریم که سرویسی رو از سیستمی بگیریم، باید درخواست دسترسی به اون سرویس رو بدیم. برای این کار از تابع getSystemService استفاده می‌کنیم. بعدش فقط لازمه اسم اون سرویسی که می‌خوایم بهش دسترسی داشته باشیم رو وارد کنیم. که تو اینجا بهش از طریق یه ثابت ایستا که تو کلاس Context به نام CONNECTIVITY_SERVICE هست ارجاع میدیم. ConnectivityManager conman =(ConnectivityManager) getSystemService(Context.CONNECTIVITY_SERVICE); ۳. حالا می‌خوایم، توی متنی که به صورت پیش فرض همه پروژه‌های جدید دارن، بنویسیم که آیا wifi متصل هست یا نه. و چون به صورت پیش فرض این فیلد متنی شناسه نداره به activity_main.xml می ریم و برای اون یه شناسه تعریف می‌کنیم. نحوه تعریف کردن شناسه اینطوره که در فایل activity_main.xml، در تگ TextView می‌نویسیم "android:id="@id/matneman و چون این اولین باره که این شناسه رو تعریف می کنیم، یه علامت مثبت (+) هم کنار کلمه id می نویسیم، یعنی اینطوری: android:id="@+id/matneman" ۴. تو تابع onCreate به متن‌مون داخل xml ارجاع میدیم. TextView matn =(TextView) findViewById (R.id.matneman); ۵. اطلاعات مربوط به وضعیت wifi رو تو یه متغیر boolan به نام wifi می‌ریزیم. برای همین از کلاس ConnectivityManager استفاده می‌کنیم. تابع getNetworkInfo اطلاعاتی که بخوایم رو از شبکه می‌گیره. حالا برای ورودی این تابع باید اون اطلاعاتی که احتیاج داریم رو بدیم، ما الان به اطلاعات wifi احتیاج داریم پس ConnectivityManager.TYPE_WIFI رو به عنوان ورودی وارد می‌کنیم. چون در آخر نیاز به خروجی از نوع boolean (درست یا نادرست) داریم از تابع isConnectedOrConnecting استفاده می‌کنیم. در صورتی که wifi دستگاه اتصال داشته باشه و یا در حال اتصال باشه، پیغام "wifi roshane" نمایش داده می‌شه. boolean wifi =conman.getNetworkInfo(ConnectivityManager.TYPE_WIFI).isConnectedOrConnecting();if(wifi)matn.setText("wifi roshane!");else matn.setText("wifi khamooshe!"); ۶. اگه برنامه رو اجرا کنیم، با این خطا موجه می‌شیم: 7. اگر وارد قسمت DDMS بشیم و LogCat رو بیاریم، میبینیم که مشکل یه استثنای امنیتیه! در واقع ما برای دسترسی به وضعیت شبکه، اجازه نگرفتیم. 8. این اجازه رو باید تو فایل AndroidManifest.xml ثبت کنیم. پس Manifest رو باز میکنیم، داخلش زبانه ی permission دیده میشه. روی زبانه ی permission کلیک میکنیم و میخوایم به کاربر اعلام کنیم که آیا میتونیم به وضعیت شبکه دسترسی داشته باشیم یا نه؟ پس روی دکمه Add کلیک کرده و Uses Permission رو انتخاب میکنیم. با انتخاب این گزینه، اعلام میکنیم که این برنامه به فلان اجازه احتیاج داره. 9. با زدن فلش جلوی Name میتونیم اسم همه ی اجازه هایی رو که ممکنه برنامه مون بهش نیاز داشته باشه ببینیم. تو اینجا به Access_Network_State نیاز داریم. 10. حالا اگه زبانه ی AndroidManifest.xml رو بیاریم، میبینیم که یه خط بهش اضافه شده. 11. دوباره برنامه رو اجرا میکنیم تا ببینیم شبیه ساز چه متنی رو نشون میده. میگه wifi خاموشه، چون تو ماشین شبیه ساز اینجا در واقع از اتصال شبکه ای من برای شبیه سازی شبکه ی داده های تلفن همراه استفاده میکنه، و این همون چیزیه که انتظارشو داشتیم.

ساختن و استفاده از منابع (Resources)

Fri, 26 Jun 2026 00:42:17 +0330

ساختن و استفاده از منابع (Resources) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «نحوه ی ساخت و استفاده از منابع» ( لینک دانلود در ادمه مطلب ) زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] ( لینک دانلود در ادمه مطلب ) دریافت نسخه pdf این آموزش [1.73 مگابایت] ( لینک دانلود در ادمه مطلب ) ‎وقتی دارید برنامتون رو می‌سازید احتمال زیاد از منابع بیرونی هم استفاده خواهید کرد، مثل فایلهای ویدیویی یا شنیداری، تصاویر، xml و ... پس باید بدونید چطور از داخل برنامتون به این منابع ارجاع بدید. منابع برنامتون داخل پوشه ی res ذخیره می شن. و یه سری فایلها به صورت خودکار بهش اضافه می شه مثل : layout : شامل فایل های xml ای که مربوط به محیط های کاربریه. values : شامل تمام مقادیریه که توی برنامتون تعریف می کنید و بهشون یه اسم می دید و بعدا با اون اسم بهشون رجوع می کنید و ازشون استفاده می کنید. ‎ فایل string.xml هم به طور پیش فرض در این فولدر به وجود اومده. نحوه‌ی کارکرد string.xml این طوریه که ما یه سری منابع رشته‌ای داریم که مثلا ‌(با توجه به تصویر) هرجا که تو برناممون بخوایم از Hello World, Main! استفاده کنیم، به جاش می تونیم به این منبع ارجاعش بدیم و بنویسیم hello. ‎ حالا چرا این منابع رو بیرون نگه می‌داریم؟ به خاطر اینکه بتونیم متغیرهای سراسری (global) داشته باشیم، مثلا می تونیم چند تا فولدر برای زبان های مختلف داشته باشیم و فقط لازمه که به فایل xml مربوط به اون زبان بریم و دیگه لازم نیست تمام کدهای برناممون رو به خاطر تغییر زبان کاربر تغییر بدیم. ‎ ۲.اگه به سایت اصلی توسعه اندروید مراجعه کنید یه قسمت داره به اسم API Guide که توش راهنمایی های مفیدی برای ساخت برنامه کرده، یکی از این راهنماها مربوط به منابع می شه، خود اندروید به طور پیش فرض یه سری از فولدرها رو تو res تشخیص می‌ده مثلا ‎ اگه فولدر anim رو درست کنید و توش یه فایل xml مخصوص انیمیشن بذارید، اندروید متوجه می شه که انیمیشنه. (تو آموزش های بعدی مفصل به انیمیشن می پردازیم). ‎ یا مثلا اگه می‌خواید یه لیستی از رنگ ها رو در برنامتون استفاده کنید می تونید تو فولدر color بذاریدشون. ‎ هر کدوم از عکس‌هامون یا هر فایل xml مربوط به گرافیک در داحل فولدر drawable قرار می گیره. ‎ فولدر layout شامل فایلهای xml مربوط به چیدمان صفحه است. ‎ اگه بخوایم منو برای برناممون بسازیم (که بعدا آموزش داده خواهد شد) باید اونو تو فولدر menu بذاریم و ... ‎ چون تمام این منابع نوعی assets هستن، ممکنه از خودتون بپرسید پس این فولدر assets چیه (معمولا بالای فولدره bin هست)، در واقع می تونید منابعتون رو تو این فولدر بذارید ولی نمی تونید با یک id بهشون ارجاع بدید. به همین خاطر بهتره تمام منابع رو توی همون فولدر res قرار بدیم چون به طور خودکار براشون id ساخته می شه و با دستور R.id می تونید بهشون رجوع کنید. ‎ ۳.اگه تو زیر شاخه های فولدر res دقت کرده باشید، خود فولدر drawable به تنهایی وجود نداره بلکه سه تا فولدر drawable-hdpi، drawable-ldpi و drawable-mdpi وجود دارن، این به خاطر یک ویژگی مهمه اندرویده که دستگاه ها رو به سه وضوح تصویر تقسیم بندی کرده : دستگاه‌های با وضوح تصویر بالا (High dpi)، دستگاه‌های با وضوح تصویر متوسط (Medium dpi) و دستگاه‌های با وضوح تصویر پایین (Low dpi). برای هر کدوم از این وضوح تصویرهای مختلف می‌تونیم assetهای مربوط به خودشون رو بذاریم، و سیستم اندروید با توجه به دستگاهی که داره روش اجرا می‌شه، asset مربوطه رو بیرون می‌کشه و در برنامه ازش استفاده می کنه (توی یه آموزش دیگه بهش می‌پردازیم) ولی فقط بدونید که اگر از یه asset خواستید که تو همه‌ی وضوح تصاویر استفاده بشه، کافیه فقط توی drawable-hdpi بذاریدش، اون وقت تو یه دستگاه با وضوح تصویر متوسط یا پایین هم سیستم از تو فولدر drawable-hdpi برشون می‌داره. ‎ ۴.راحت‌ترین راه برای اضافه کردن asset به برنامه‌تون اینه که محتوایی که می خواید رو بکشید و تو فولدر مورد نظر ول کنید. ‎ برای این که به پیغام خطا برخورد نکنید حواستون باشه اسم asset هایی که می‌خواید وارد کنید فقط می‌تونه شامل حروف a تا z، اعداد 0 تا 9 و خط زیر باشه. ‎ ۵.تو فولدر gen اگه R.java رو باز کنید، می‌بینید که به اون asset جدیدی که اضافه کردید یه عدد نسبت داده، لازم نیست برای ارجاع به این asset اون عدد رو استفاده کنید بلکه از راه دیگه ای این کارو می‌کنیم که الان توضیح می‌دم. (حواستون باشه که اصلا تغییری هم توی فایل R.java ایجاد نکنید چون این فایل به طور خودکار .................................. ساختن و استفاده از منابع (Resources) تماشای برخط [لینک مستقیم] فیلم آموزشی «نحوه ی ساخت و استفاده از منابع» زیر نویس انگلیسی [English Subtitle] دریافت نسخه pdf این آموزش [1.73 مگابایت] ‎وقتی دارید برنامتون رو می‌سازید احتمال زیاد از منابع بیرونی هم استفاده خواهید کرد، مثل فایلهای ویدیویی یا شنیداری، تصاویر، xml و ... پس باید بدونید چطور از داخل برنامتون به این منابع ارجاع بدید. منابع برنامتون داخل پوشه ی res ذخیره می شن. و یه سری فایلها به صورت خودکار بهش اضافه می شه مثل : layout : شامل فایل های xml ای که مربوط به محیط های کاربریه. values : شامل تمام مقادیریه که توی برنامتون تعریف می کنید و بهشون یه اسم می دید و بعدا با اون اسم بهشون رجوع می کنید و ازشون استفاده می کنید. ‎ فایل string.xml هم به طور پیش فرض در این فولدر به وجود اومده. نحوه‌ی کارکرد string.xml این طوریه که ما یه سری منابع رشته‌ای داریم که مثلا ‌(با توجه به تصویر) هرجا که تو برناممون بخوایم از Hello World, Main! استفاده کنیم، به جاش می تونیم به این منبع ارجاعش بدیم و بنویسیم hello. ‎ حالا چرا این منابع رو بیرون نگه می‌داریم؟ به خاطر اینکه بتونیم متغیرهای سراسری (global) داشته باشیم، مثلا می تونیم چند تا فولدر برای زبان های مختلف داشته باشیم و فقط لازمه که به فایل xml مربوط به اون زبان بریم و دیگه لازم نیست تمام کدهای برناممون رو به خاطر تغییر زبان کاربر تغییر بدیم. ‎ ۲.اگه به سایت اصلی توسعه اندروید مراجعه کنید یه قسمت داره به اسم API Guide که توش راهنمایی های مفیدی برای ساخت برنامه کرده، یکی از این راهنماها مربوط به منابع می شه، خود اندروید به طور پیش فرض یه سری از فولدرها رو تو res تشخیص می‌ده مثلا ‎ اگه فولدر anim رو درست کنید و توش یه فایل xml مخصوص انیمیشن بذارید، اندروید متوجه می شه که انیمیشنه. (تو آموزش های بعدی مفصل به انیمیشن می پردازیم). ‎ یا مثلا اگه می‌خواید یه لیستی از رنگ ها رو در برنامتون استفاده کنید می تونید تو فولدر color بذاریدشون. ‎ هر کدوم از عکس‌هامون یا هر فایل xml مربوط به گرافیک در داحل فولدر drawable قرار می گیره. ‎ فولدر layout شامل فایلهای xml مربوط به چیدمان صفحه است. ‎ اگه بخوایم منو برای برناممون بسازیم (که بعدا آموزش داده خواهد شد) باید اونو تو فولدر menu بذاریم و ... ‎ چون تمام این منابع نوعی assets هستن، ممکنه از خودتون بپرسید پس این فولدر assets چیه (معمولا بالای فولدره bin هست)، در واقع می تونید منابعتون رو تو این فولدر بذارید ولی نمی تونید با یک id بهشون ارجاع بدید. به همین خاطر بهتره تمام منابع رو توی همون فولدر res قرار بدیم چون به طور خودکار براشون id ساخته می شه و با دستور R.id می تونید بهشون رجوع کنید. ‎ ۳.اگه تو زیر شاخه های فولدر res دقت کرده باشید، خود فولدر drawable به تنهایی وجود نداره بلکه سه تا فولدر drawable-hdpi، drawable-ldpi و drawable-mdpi وجود دارن، این به خاطر یک ویژگی مهمه اندرویده که دستگاه ها رو به سه وضوح تصویر تقسیم بندی کرده : دستگاه‌های با وضوح تصویر بالا (High dpi)، دستگاه‌های با وضوح تصویر متوسط (Medium dpi) و دستگاه‌های با وضوح تصویر پایین (Low dpi). برای هر کدوم از این وضوح تصویرهای مختلف می‌تونیم assetهای مربوط به خودشون رو بذاریم، و سیستم اندروید با توجه به دستگاهی که داره روش اجرا می‌شه، asset مربوطه رو بیرون می‌کشه و در برنامه ازش استفاده می کنه (توی یه آموزش دیگه بهش می‌پردازیم) ولی فقط بدونید که اگر از یه asset خواستید که تو همه‌ی وضوح تصاویر استفاده بشه، کافیه فقط توی drawable-hdpi بذاریدش، اون وقت تو یه دستگاه با وضوح تصویر متوسط یا پایین هم سیستم از تو فولدر drawable-hdpi برشون می‌داره. ‎ ۴.راحت‌ترین راه برای اضافه کردن asset به برنامه‌تون اینه که محتوایی که می خواید رو بکشید و تو فولدر مورد نظر ول کنید. ‎ برای این که به پیغام خطا برخورد نکنید حواستون باشه اسم asset هایی که می‌خواید وارد کنید فقط می‌تونه شامل حروف a تا z، اعداد 0 تا 9 و خط زیر باشه. ‎ ۵.تو فولدر gen اگه R.java رو باز کنید، می‌بینید که به اون asset جدیدی که اضافه کردید یه عدد نسبت داده، لازم نیست برای ارجاع به این asset اون عدد رو استفاده کنید بلکه از راه دیگه ای این کارو می‌کنیم که الان توضیح می‌دم. (حواستون باشه که اصلا تغییری هم توی فایل R.java ایجاد نکنید چون این فایل به طور خودکار درست می‌شه و اگه تغییرش بدید برنامتون به هم می‌ریزه.) ۶.من برای این آموزش یه پروژه‌ی جدید ساختم و تا اینجا فقط یه عکس به فولدر drawable-hdpi اضافه کردم، از فولدر res به layout برید و فایل xml اصلی تون رو انتخاب کنید (برای من main.xml هست)، اون فیلد متنی رو پاک کنید، به جاش می‌خوایم عکسی که به پروژه اضافه کردیم رو بذاریم، از منوی کنار Images & Media رو انتخاب کنید و اون المانی که تو عکس دورش قرمز شده رو انتخاب کنید و به داخل صفحه بکشید و ول کنید، حالا ازتون می‌خواد منبع عکس رو مشخص کنید. ‎ برای اینکه متوجه بشید دقیقا چه اتفاقی افتاده، به قسمت ویرایش متنی xml برید، تو مشخصات این تصویر یه قسمت داره به اسم android:src که با کد @drawable/androidcode_logo به تصویر مورد نظر ارجاع داده. اصولا برای ارجاع به هر چیزی از علامت @ استفاده می‌کنیم.مثلا اینجا بعد از علامت @ می خوایم به drawable بریم. و بعد هم یه تصویر دیگه رو انتخاب می‌کنیم، مثل ic_launcher. دقت کنید که برای رسیدن به androidcode_logo یا هر asset دیگه‌ای، نیازی نبود که بنویسیم @drawable-hdpi فقط کافی بود از @drawable استفاده کنیم. اینکه این asset از کدوم وضوح تصویر انتخاب بشه رو، خود سیستم عامل اندروید با توجه گوشی کاربر انجام می‌ده. حالا اگه به قسمت گرافیکی main.xml بریم، می‌بینیم که تصویر عوض شده. خوب این روش ارجاع در فایل های xml بود، حالا اگه از فایل‌های جاوا بخوایم به منابعمون ارجاع بدیم باید چی کار کنیم؟ ۷.اول یه ارجاع از خود ImageView می‌گیریم : ImageView ax =(ImageView) findViewById (R.id.imageView1); بعد منبع این ImageView رو می‌ذاریم عکسی که می‌خوایم : ax.setImageResource(R.drawable.androidcode_logo); این دستور باعث می‌شه وقتی که برنامه اجرا شد، منبع عکس از اون چیزی که بوده، تغییر پیدا کنه به R.drawable.androidcode_logo و وقتی برنامه رو اجرا می‌کنیم، این خروجی رو می‌بینیم. فایل main.xml : فایل Main.java : package ir.AndroidCode.intent;import android.app.Activity;import android.os.Bundle;import android.widget.ImageView;publicclassMainextendsActivity{@Overridepublicvoid onCreate(Bundle savedInstanceState){super.onCreate(savedInstanceState); setContentView(R.layout.main);ImageView ax =(ImageView) findViewById (R.id.imageView1); ax.setImageResource(R.drawable.androidcode_logo);}}